Walking the South Coast of Lombok
Het had een hypnotisch effect op mij voor een tijdje, alsof ik niet weg wilde gaan.
We ontmoetten elkaar op Lombok, in een baai waar je bij eb naar de 'face rock' kon lopen. Ik werd door een vriendelijke heer gewezen op waar een vrouw en een man teruggingen om wat foto’s te maken van “de Lady Rock”, ook wel bekend als ‘Batu Payung – Umbrella Rock’ op Lombok. Zij maakten ook een of twee foto’s van deze dame, omdat ik per ongeluk mijn camera was vergeten.
Het was heerlijk om mensen te ontmoeten die de omgeving kenden, en ik nam uiteindelijk afscheid van hen toen ze zo vriendelijk waren me af te zetten aan het verre einde van Tanjung Aan, voordat ze hun reis vervolgden naar Kuta en nog meer prachtige South Lombok stranden, waar ze een serie foto's verzamelden voor .
Ik herinner me dat ze wat foto’s maakten van adembenemende uitzichten over Tanjung Aan, maar als ze waren uitgelopen op de landtong waar ik werd afgezet, hadden ze echt spectaculaire en dramatische foto’s kunnen maken. Ik had niet gerealiseerd hoe ver je kon lopen over deze landtong totdat ik was afgezet. Ik besloot het te verkennen. Nou ja, ik werd aangespoord verder te lopen toen ik een motor zag met een surfplank aan de zijkant, die de heuvel aan mijn rechterkant afdaalde, net voorbij het strand café.
Na het beklimmen van het heuveltje zag ik een surfstrand met ruwe golven beneden, maar links van mij strekte de landtong zich behoorlijk uit. Ik vond het absoluut adembenemend, met de ruwe branding aan de ene kant en het rustigere en sereenere water in een kleine baai aan de andere kant. Maar er waren ook nog extra duimachtige stukken land aan weerszijden, met kliffen die recht naar de zee aflopen.
Ik waagde me langs eentje naar mijn rechterkant en keek links naar beneden en zag een onregelmatig rond rotsachtig eiland, waar de getijden eromheen een driehoekige zandvlakte creëerden, wat er werkelijk geweldig uitzag. Het had een hypnotiserend effect op me voor een tijdje, want ik voelde niet de behoefte om weg te gaan. Maar toen ging ik de andere kant op en zag ik dat ‘Batu Payung – Umbrella Rock' van een geheel ander perspectief. Het hele tafereel voelde tamelijk sereen, vooral met de dikke buffel die rustig graasde op de steile heuvel, die in terrassen naar de kust afliep. Als je nog nooit aan deze Zuidkust bent geweest, raad ik het aan als een van de wonderen van Lombok! Het is zeker de reis waard! Het zien van deze ruige kustlijn vanuit het opstijgende vliegtuig is iets heel anders dan daadwerkelijk lopen van baai naar baai, waarbij je telkens nieuwe scènes ontdekt van sneeuwwitte zandstranden tussen groene uitstulpingen bij elke bocht.
Ik zal serieus overwegen om de volgende keer langer te blijven, want toen ik eind maart terugkwam in Engeland werd ik begroet door de kou, en zelfs wat sneeuw; zeker wat je klimaatverandering zou noemen en dan niet ten goede. Het is pas de laatste paar dagen wat warmer geworden en vandaag was het heerlijk zonnig. Maar het is beslist NIET Lombok in Indonesië.
Ik kom volgend jaar terug om weer een stuk van Lombok’s geweldige wilde Zuidkust te lopen. Ik moet zeggen, als alleenstaande vrouw voelde ik me de hele tijd behoorlijk veilig, ik had nooit het gevoel dat ik op de verkeerde plek was zonder gezelschap. Integendeel, de vrijheid was opwindend. Ik had nooit gedacht dat iets beter kon zijn dan een wandeling in het Engelse platteland, maar wat had ik het mis. Lombok is werkelijk prachtig.
