Minister Kicha i Rynek Zimne

Sprawy nabierały tempa w sektorze nieruchomości, aż do marca zeszłego roku. To właśnie wtedy na konferencji „ground zero”, podczas której indonezyjscy eksperci z branży nieruchomości i przedstawiciele rządu ostrzegali, że „nielegalne umowy nominacyjne dotyczące gruntów mogą skutkować konfiskatą”. 

 

Na marcowym wydarzeniu Canggu Club różni eksperci wzywali zagranicznych agentów nieruchomości, aby używali „poprawnych prawnych metod nabywania własności” przed pełną salą. „Właściwe porady” dotyczące technik zabezpieczania interesów gruntowych cudzoziemców zostały przekazane przez prawnika indonezyjskich i zagranicznych. Jednak to dobrze intencjonowany Minister Rolnictwa i przewodniczący Państwowej Rady ds. Ziemi, honorowy Ferry Baldan, przykuł pełną uwagę tłumu zachodnich uczestników stojących na sali, gdy ostrzegał o konfiskacie ziemi, jeśli była ona w posiadaniu na podstawie nielegalnych umów nominacyjnych. Niepokojąco szczera puenta brzmiała, że jeśli inspekcje akt gruntowych ujawnią nielegalne własności ziemi przez cudzoziemców, sama ziemia może podlegać konfiskacie. I to właśnie był symboliczny strzał usłyszany na całym świecie'. 

 

Sponsor Paradise Properties relacjonował wydarzenie tak: 

 

AKTUALNOŚCI NA BIEŻĄCO: 

 

Pierwsza prezentacja „Obalacz Mitów” skutecznie przekazuje właściwe porady dotyczące własności gruntów i zagranicznych inwestorów. Maj 2015, Biuletyn Paradise Properties 

 

Szacowny „Bali Advertiser” w op-edzie z 15 kwietnia, nawiązując do ponurego ostrzeżenia Ministra, spekulował „co to zrobi z rynkiem nieruchomości, to tylko kwestia domysłów”. 

 

Od tamtej pory, na podstawie niewielkiej próbki opinii agentów nieruchomości, okazało się, że sprzedaż gruntów gwałtownie spadła. Złe wiadomości rozchodzą się szybko. Rynek nieruchomości pozostał przerażony przez kolejne 6 miesięcy lub dłużej. Jednak do teraz skutki były w miarę spokojne na froncie nieruchomości. W końcu zaczęto rozumieć, że zakłócenia w własności gruntów są mało prawdopodobną możliwością i eksperci mniej więcej je wykluczyli. Analitycy prawni zgadzają się, że tak poważne oświadczenia nie są szczególnie dokładne. Ale z powodów najlepiej wyjaśnionych ludzką naturą, są przyjmowane jak prawda objawiona, gdy pochodzą od pozornej oficjalnej władzy. 

 

Rynek nieruchomości na Bali można uważać za barometr zaufania ekonomicznego inwestorów. To zaufanie może zostać zachwiane przez jakiekolwiek oświadczenia urzędników rządowych. 

 

Agenci nieruchomości zauważają, że w październiku zapasy nieruchomości na sprzedaż na Bali i Lomboku były najwyższe od początku 2010 roku, co wynikało ze znaczącego spowolnienia popytu na mieszkania i wydatków na rozwój kapitału gruntowego. Plotka głosi, że spadek cen, słaby Rupiah oraz stopniowe ustępowanie szoku po oficjalnych ostrzeżeniach spowodowały odbicie liczby transakcji gruntowych. To przyniosło ożywienie w działaniu na rynku oraz odpowiadające tempo sprzedaży. Te pozytywne sygnały powinny dawać pewność, że rynek nieruchomości odzyskuje solidną podstawę pomimo ostatniego, 6-miesięcznego kryzysu. 

 

Nawet pomimo tego, debata trwa w najlepsze na temat tego, jak daleko zagraniczny inwestor w indonezyjskiej transakcji gruntowej może się posunąć, aby prawnie zabezpieczyć swoje interesy. Zasadniczo istnieją dwie przeciwstawne grupy. Choć obie stawiają na absolutną zgodność z indonezyjskim prawem, jedna jest ściśle konserwatywna, a druga innowacyjna, wyrafinowana i postępowa. 

 

Najpierw mamy proaktywny obóz „trzymający się oficjalnej linii”. Ludzie ci zdecydowanie przewyższają liczbą drugi, „ikonoklastyczny” obóz. Być może zostali poparzeni przez niewystarczające dokumenty prawne lub słyszeli straszne historie, zwykli członkowie czerpią komfort z bezpieczeństwa w liczbie lub instynktu stadnego. Nowi członkowie są aktywnie werbowani. Mocno wierzą w użycie tytułu hak pakai, krótkoterminowej dzierżawy lub udziałów w indonezyjskiej firmie inwestycyjnej zagranicznej (PMA Pt.), by nabywać ziemię. W rzeczywistości ci zwolennicy w dużej liczbie zorganizowali się pod szyldem „k3ni”. Ich ukryta wiara w oficjalną linię, wykluczającą wszystko inne, przypomina fragment z „Ataku lekkiej brygady” lorda Tennysona:

„Light Brigade”:

...chociaż żołnierz wiedział, że ktoś popełnił błąd: 

Nie ich rzecz odpowiedzieć, Nie ich rzecz rozumować 

dlaczego, Ich jedynie rzecz uczynić i umrzeć... 

 

Dla kontrastu, obóz ikonoklastów to inwestorzy gruntowi, którzy kwestionują jednostronne poglądy, niepoparte wyraźnymi cytatami prawnymi. Mają tendencję do patrzenia na literalne ograniczenia prawa i wykorzystują je w pełnym zakresie. Twierdzenia, które nie wytrzymują analizy, są podejrzane. Wolą badać, oceniać i wykorzystywać całkowicie legalne alternatywy, nie uznawane przez konwencjonalną mądrość. Opracowują nowe sposoby korzystania ze starego prawa. Tworzą wielowymiarowe zastosowania istniejących regulacji. Ten obóz dobrze rezonuje z wyborem zasugerowanym przez Roberta Frosta w „The Road Not Taken”: 

 

Dwie drogi rozdzieliły się w żółtym lesie, Żałowałem, że obie nie mogłem przejść, ale będąc tylko jednym wędrowcem, długo stałem...Potem wybrałem drugą, równie sprawiedliwą, I mając być może lepsze prawo wyboru, Ponieważ była trawiasta i potrzebowała użycia. 

 

Na koniec dnia każdy, kto potrzebuje zabezpieczyć nabycie lub rozwój ziemi w Indonezji, powinien postępować według porad miejscowego prawnika specjalizującego się w zabezpieczonych transakcjach dla obcokrajowców. Jeśli Notariusz, SH, PPAT sporządzi dokumenty, które inherentnie zabezpieczą twoją inwestycję, dzieją się dwie rzeczy:

 

1. Potrzeba postępowania sądowego schodzi do nieprawdopodobieństwa (tak jak w przypadku wpisania twojego nazwiska na certyfikat jako wierzyciela hipotecznego), 

 

2. Praca Notariusza niesie ze sobą silną domniemanie legalności.

 

Przecież który Notariusz przy zdrowych zmysłach ryzykowałby swoją licencję zawodową, żeby wyprodukować nielegalny dokument, tylko po to, by cię uszczęśliwić?

 

Autor: NAGAINDO